🇵🇹 फलफूल टिप्ने खेतदेखि रेस्टुरेन्टको म्यानेजरसम्म : सात वर्षको संघर्ष, सफलता र आत्मविश्वास! ❤️

पछुतो छैन, किनकि आज जे छु, आफ्नै मेहनतले छु।

पोर्चुगल आएको पनि सात वर्ष भएछ। जिन्दगीमा केही गर्ने सपना बोकेर जन्मभूमि छोडेको थिएँ। मनमा अनेकौँ सपना थिए, आँखामा भविष्यको आशा थियो। तर विदेशको वास्तविकता सपनाजस्तो सजिलो कहाँ हुन्थ्यो र?

मेरो यात्रा सुरु भएको थियो फलफूल टिप्ने खेतबाट। झार उखेल्ने, गोडमेल गर्ने, घामपानी नभनी काम गर्ने दिनहरू थिए। डिसेम्बर र जनवरीको कठ्याङ्ग्रिँदो जाडोमा जङ्गलमा फूल काट्न जाँदा दुई–दुई वटा रेनकोट लगाएर काम गरेको सम्झना आज पनि ताजै छ। शरीर चिसोले कठ्याङ्ग्रिन्थ्यो, तर मनमा एउटा कुरा सधैँ तातै रहन्थ्यो—एक दिन अवश्य राम्रो हुनेछ।

कागजपत्र नबनुन्जेल अनेकौँ दुःख सहियो। कहिलेकाहीँ थकान लाग्थ्यो, कहिलेकाहीँ भविष्यको चिन्ता हुन्थ्यो। तर दुःखलाई भाग्य सम्झेर बसिएन। उमेर कलिलै थियो, जोस र जाँगर भरपूर थियो। आफूले मेहनत गर्न सकेँ भने भोकै बस्नुपर्दैन भन्ने आत्मविश्वास थियो। त्यही आत्मविश्वासले हरेक कठिन दिन पार गर्न सिकायो।

करिब दुई वर्षपछि रेसिडेन्स कार्ड आयो। त्यसपछि जीवनलाई नयाँ मोड दिने निर्णय गरेँ। एक दिन एक्लै लिस्बन जाने निधो गरेँ। अनलाइनमा बेड स्पेस खोजेँ र भोलिपल्टदेखि नै रोसियो र काइस दो सोद्रे क्षेत्रका रेस्टुरेन्टहरूमा CV बाँड्दै हिँड्न थालेँ।

नचिनेको ठाउँ, अपरिचित मान्छे र मनमा अनेकौँ प्रश्न। तर हार मान्ने विकल्प थिएन। दुई–तीन दिनमै काम पाएँ। त्यसपछि विस्तारै कामका अवसरहरू बढ्दै गए। एउटा कामबाट सुरु भएको यात्रा विभिन्न काम गर्ने अवसरसम्म पुग्यो। हरेक कामले केही सिकायो, हरेक अनुभवले आत्मविश्वास बढायो।

आज म एउटा रेस्टुरेन्टको म्यानेजरका रूपमा काम गरिरहेको छु। कमाइ पनि राम्रै छ। हिजो अरूको खेतमा पसिना बगाउँदै भविष्य खोजिरहेको म आज आफ्नै मेहनत र अनुभवको बलमा यहाँसम्म आइपुगेको छु।

आज फर्केर हेर्दा ती दुःखका दिनहरू सम्झनामा मात्र सीमित भएका छन्। तर ती दिनले दिएको शिक्षा, धैर्य र आत्मविश्वास जीवनभर साथमा रहनेछन्।

पोर्चुगललाई नराम्रो भन्नेहरू पनि धेरै भेटिन्छन्। सबैको अनुभव एउटै हुँदैन। कसैका लागि यहाँको जीवन कठिन हुन सक्छ, कसैका लागि अवसरले भरिएको। मेरो अनुभवले सिकाएको कुरा यति हो—देशले मात्रै भविष्य बनाउँदैन, आफूले पाएको अवसरलाई कसरी प्रयोग गर्छौँ भन्ने कुराले पनि हाम्रो भविष्य निर्धारण गर्छ।

यहाँ पनि मेहनत गर्ने, नयाँ सीप सिक्ने, कामप्रति इमानदार हुने र अवसर खोज्न नछोड्ने हो भने राम्रो प्रगति गर्न सकिन्छ। विशेषगरी सीप, अनुभव र कामप्रतिको लगाव भएका व्यक्तिका लागि पोर्चुगलमा पनि सम्भावनाका ढोकाहरू खुल्न सक्छन्।

मेरो जीवनमा सबै कुरा एकै दिनमा बदलिएको होइन। एउटा सानो अवसरबाट सुरु भएको यात्रा निरन्तर मेहनत, धैर्य र सिकाइसँगै अगाडि बढेको हो। सफलता भनेको एकैपटक ठूलो ठाउँमा पुग्नु मात्र होइन, हिजोभन्दा आज आफूलाई सक्षम बनाउनु पनि हो।

आज म आफूलाई सफलताको शिखरमा पुगेको ठान्दिनँ। अझै धेरै सिक्नु छ, अझै धेरै अगाडि बढ्नु छ। तर सात वर्षअघिको आफूलाई सम्झिँदा एउटा सन्तुष्टि अवश्य मिल्छ—मैले हार मानिनँ, आफ्नो मेहनतमाथिको विश्वास गुमाइनँ।

🇵🇹 सात वर्षअघि सपना बोकेर आएको थिएँ, आज आफ्नै मेहनतले एउटा पहिचान बनाएको छु।

सुरुवात फलफूल टिप्ने खेतबाट भयो, आज रेस्टुरेन्टको म्यानेजरसम्म आइपुगेको छु। यात्रा सजिलो थिएन, तर हरेक संघर्षले केही न केही सिकायो। हरेक कठिनाइले बलियो बनायो र हरेक असफलताले अझ राम्रो गर्ने प्रेरणा दियो।

देश छोड्नु बाध्यता हुन सक्छ, तर विदेशमा आफ्नो पहिचान बनाउनु निरन्तर मेहनत, धैर्य र आत्मविश्वासको परिणाम हो।

विदेशमा संघर्ष गरिरहनुभएका सबै दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूलाई एउटै कुरा भन्न चाहन्छु—आजको कठिनाइलाई आफ्नो अन्तिम गन्तव्य नसम्झनुहोस्। समय लाग्न सक्छ, बाटो बदल्नुपर्ने हुन सक्छ, तर सिक्न र अघि बढ्न नछोड्नुहोस्। आफ्नो कामलाई सानो नसम्झनुहोस्, किनकि हरेक ठूलो यात्राको सुरुवात सानो कदमबाटै हुन्छ।

फलफूल टिप्ने खेतमा बगाएको पसिनादेखि आजको जिम्मेवारीसम्म, मेरो यात्राको हरेक पानाले एउटै कुरा सिकाएको छ—मेहनत कहिल्यै खेर जाँदैन।

आजको म बन्न हिजोको संघर्ष आवश्यक थियो।

त्यसैले त भन्छु—पछुतो छैन। ❤️🇵🇹

#पोर्चुगल #संघर्षदेखि_सफलतासम्म #विदेशकोजीवन #मेहनतकोफल #प्रेरणादायी_यात्रा